Τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν περισσότερα παιδιά αναφέρει σε ανάλυση της η Allianz Trade, τονίζοντας ότι μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, οι φορολογικές ελαφρύνσεις, τα επιδόματα και οι υπηρεσίες που παρέχονται σε οικογένειες και παιδιά αντιστοιχούν στο 1,8% του ΑΕΠ.
Αάλυση που αποδομεί τις πολιτικές αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος στη Δύση -και στην Ελλάδα- δημοσίευσε η Allianz Trade, καθώς υπσοτηρίζει ότι τα οικονομικά κίνητρα δεν επαρκούν και ότι οι δημόσιες δαπάνες και η παιδεία που είναι κρίσιμα έχουν υποχωρήσει.
Στην ΕΕ-27, το μέσο μερίδιο των κρατικών δαπανών που δαπανώνται για την οικογένεια και τα παιδιά έχει αυξηθεί από 1,6% το 2001 σε 1,9% του ΑΕΠ το 2023, κυμαινόμενο από 0,8% στη Μάλτα έως 4,0% στη Δανία. Ωστόσο, σε πολλές βιομηχανικές χώρες σήμερα η πολιτική για την οικογένεια και τα παιδιά δεν θεωρείται μόνο σημαντικό στοιχείο για την πρόληψη της παιδικής φτώχειας και την εξομάλυνση της κατανάλωσης, αλλά και ως κίνητρο για την αύξηση του ποσοστού γονιμότητας.
Η άνευ προηγουμένου μείωση των ποσοστών γονιμότητας σε πολλές χώρες θέτει υπό αμφισβήτηση τους στόχους της σημερινής οικογενειακής πολιτικής, υποδηλώνοντας ότι η δαπάνη περισσότερων χρημάτων δεν οδηγεί απαραίτητα σε υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας. Αυτό με τη σειρά του εγείρει το ερώτημα κατά πόσον θα ήταν πιο σημαντικό να επικεντρωθούν οι οικογενειακές πολιτικές στη διασφάλιση ότι κάθε παιδί έχει τις ίδιες ευκαιρίες ανεξάρτητα από το εισόδημα των γονέων και να προχωρήσουν με τα απαραίτητα μέτρα για την προσαρμογή των αγορών εργασίας και των συνταξιοδοτικών συστημάτων στην πραγματικότητα των γηράσκουσων κοινωνιών.
Η γονομότητα υποχωρεί… το γιατί παραμένει ζητούμενο
Η άνευ προηγουμένου μείωση των ποσοστών γονιμότητας είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, έχει μειωθεί κατά μέσο όρο σε 1,35 παιδιά ανά γυναίκα, στην Ιαπωνία σε 1,15 παιδιά και οι ΗΠΑ ανέφεραν ιστορικό χαμηλό 1,6 παιδιά ανά γυναίκα το 2024. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να εντοπίσει τον έναν και μόνο λόγο που θα μπορούσε να εξηγήσει αυτή την εξέλιξη, καθώς η συμπεριφορά γονιμότητας εξαρτάται από μια πληθώρα παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων εκπαίδευσης των γυναικών, των οικονομικών, των εγκαταστάσεων παιδικής φροντίδας, της κατάστασης στην αγορά εργασίας, της ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και των κοινωνικών κανόνων.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι προσπάθειες αύξησης του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, του αυξανόμενου κόστους ζωής, των ακόμη περιορισμένων εγκαταστάσεων παιδικής φροντίδας, των προβλημάτων στέγασης, και ενός αυξανόμενου ποσοστού νέων που σκοπεύουν να παραμείνουν άτεκνοι, είναι πιθανό να διατηρήσουν τα παγκόσμια ποσοστά γονιμότητας χαμηλά στο άμεσο μέλλον.
Κεφαλαιακά συνταξιοδοτικά συστήματα
Χωρίς αντιστροφή των τρεχουσών τάσεων γονιμότητας, ο παγκόσμιος πληθυσμός αναμένεται να κορυφωθεί νωρίτερα από το αναμενόμενο και να γερνάει πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο επείγουσα την παροχή συντάξεων με κεφαλαιακή χρηματοδότηση. Ως εκ τούτου, τα συνταξιοδοτικά συστήματα θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες ενός γηράσκοντος πληθυσμού και η παροχή συντάξεων με κεφαλαιακή χρηματοδότηση θα είναι κρίσιμης σημασίας.
Αύξηση ποσοστών συμμετοχής στην εργασία
Εάν οι χώρες μέλη της ΕΕ-27 κατάφερναν να αυξήσουν σταδιακά τα ποσοστά συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό σε μεγαλύτερες ηλικίες σε επίπεδα που ήδη παρατηρούνται στην Ιαπωνία σήμερα, ο αριθμός των ατόμων που είναι διαθέσιμα στην αγορά εργασίας θα αυξανόταν από 221,7 εκατομμύρια σήμερα σε 228,2 εκατομμύρια το 2041. Επομένως, οι αγορές εργασίας και οι εταιρείες πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες ενός γηράσκοντος εργατικού δυναμικού, κυρίως ώστε να δοθούν κίνητρα στους ηλικιωμένους εργαζόμενους να αναβάλουν τη συνταξιοδότηση.
Μείωση των δημοσίων δαπανών
Η εκπαίδευση είναι επίσης καθοριστική. Ενώ το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο συμβάλλει σε χαμηλότερο ποσοστό γονιμότητας, είναι επίσης ένα σημαντικό μέσο για την μετριασμό του αντίκτυπου της δημογραφικής αλλαγής στις αγορές εργασίας και την οικονομική ανάπτυξη, καθώς το μορφωτικό επίπεδο του εργατικού δυναμικού συσχετίζεται θετικά με την παραγωγικότητα. Συνεπώς, η μείωση του αριθμού των παιδιών στο μέλλον δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε μείωση των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση. Αντίθετα, θα πρέπει τουλάχιστον να διατηρηθούν σταθερές, προκειμένου να αυξηθούν οι κατά κεφαλήν επενδύσεις σε ανθρώπινο κεφάλαιο.
Άρθρο της Ελενας Ερμείδου.
Αναδημοσίευση απο το crisismonitor.gr
