Διαβάσαμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την τοποθέτηση της κας Δήμητρας Παπανικολάου, Μεσίτης Ασφαλίσεων και Γραμματέας της Ένωσης Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κεντρικής Ελλάδος, μέσα από το προσωπικό της blog, σχετικά με την ανάγκη δημιουργίας μιας εθνικής εκπαιδευτικής δράσης για τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων στην Ελλάδα.
Πρόκειται για μία παρέμβαση που ξεφεύγει από τα στενά όρια της ασφαλιστικής αγοράς και αγγίζει ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Η κα Παπανικολάου δεν στέκεται απλώς στην καταγραφή του προβλήματος, αλλά επιχειρεί να θέσει στο τραπέζι μία ολοκληρωμένη πρόταση πρόληψης, με επίκεντρο την εκπαίδευση και την αλλαγή νοοτροπίας.
Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα στους ελληνικούς δρόμους γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη — ιδιαίτερα για νέους ανθρώπους, χρήστες δικύκλων και ηλεκτρικών πατινιών — η ανάγκη για ουσιαστική οδική παιδεία μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό σημείο της παρέμβασής της: ότι η αντιμετώπιση των τροχαίων δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην καταστολή και στα πρόστιμα, αλλά πρέπει να ξεκινά πολύ νωρίτερα.
Η πρόταση για θεσμοθέτηση υποχρεωτικού μαθήματος Οδικής Παιδείας και Ασφάλειας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης αποτελεί μια προσέγγιση που αρκετές ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζουν εδώ και χρόνια με θετικά αποτελέσματα. Η ένταξη βασικών κανόνων κυκλοφορίας, βιωματικών ασκήσεων, ενημέρωσης για τους κινδύνους της ταχύτητας, της χρήσης κινητού και της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ, θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας οδικής συμπεριφοράς.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η πρόταση για προετοιμασία νέων οδηγών ήδη από την Τρίτη Λυκείου, πριν ακόμη την απόκτηση διπλώματος οδήγησης. Πρόκειται για μια φιλοσοφία που μετατοπίζει το βάρος από την «αποστήθιση για τις εξετάσεις» στη δημιουργία πραγματικής οδηγικής συνείδησης.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η κα Παπανικολάου προσεγγίζει το θέμα πολυεπίπεδα, αναδεικνύοντας τον ρόλο διαφορετικών Υπουργείων και φορέων, από την Παιδεία και τις Μεταφορές μέχρι την Τροχαία και το Υπουργείο Υγείας. Αυτό δείχνει πως η οδική ασφάλεια δεν αποτελεί αποκλειστικά συγκοινωνιακό ή αστυνομικό ζήτημα, αλλά θέμα κοινωνικής ευθύνης και δημόσιας υγείας.
Η φράση της ότι «πολλοί μαθαίνουν τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας αφού πρώτα δουν αίμα στην άσφαλτο» είναι σκληρή, αλλά δυστυχώς αποτυπώνει μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε. Και ίσως τελικά αυτή να είναι και η μεγαλύτερη αξία της συγκεκριμένης παρέμβασης: ότι επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από την αντίδραση μετά το δυστύχημα, στην πρόληψη πριν αυτό συμβεί.
Σε μια χώρα που συνεχίζει να μετρά δεκάδες θύματα στην άσφαλτο κάθε χρόνο, τέτοιες προτάσεις αξίζουν τουλάχιστον σοβαρής δημόσιας συζήτησης.
