Εντύπωση προκαλεί η ημερήσια διάταξη της Ετήσιας Τακτικής Γενικής Συνέλευσης του ΣΠΑΤΕ, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 24 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Ανάμεσα στα τυπικά θέματα απολογισμού και εκλογών, το σημείο 6 ξεχωρίζει: «Συζήτηση για την Ενοποίηση των Σωματείων Ασφαλιστικών Πρακτόρων Ελλάδας. Προτάσεις και τοποθετήσεις Μελών».

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι τι ακριβώς θα συζητηθεί. Πώς μπορεί ένα επιμέρους σωματείο να θέσει θέμα ενοποίησης όλων των σωματείων της χώρας, χωρίς την παρουσία ή τη συμμετοχή των υπολοίπων; Και ακόμη περισσότερο, ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας συζήτησης, όταν ο ρόλος της «ενιαίας φωνής» των διαμεσολαβητών ήδη εκφράζεται θεσμικά μέσω της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών (ΠΟΑΔ);

Μήπως η επιτυχία της ΠΟΑΔ την τελευταία πενταετία – να ενώσει 18 σωματεία κάτω από μία ομπρέλα και να πετύχει σημαντικούς στόχους για τον κλάδο – έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια σε κάποιους κύκλους; Ή μήπως η «συζήτηση περί ενοποίησης» αποτελεί απλώς έναν τρόπο να τεθεί διαφορετικά ο ρόλος της Ομοσπονδίας στο τραπέζι;

Από την άλλη πλευρά, αξίζει να υπογραμμιστεί πως η ύπαρξη πολλών σωματείων ανά την Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα – αντιθέτως, είναι πλεονέκτημα. Κάθε περιοχή έχει τις δικές της ανάγκες, τα δικά της συμφέροντα και τα δικά της ζητήματα προς επίλυση. Τι αίσθηση μπορεί να έχει ένα σωματείο της Αθήνας για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, για παράδειγμα, ένας διαμεσολαβητής στην Αλεξανδρούπολη ή στα Ιωάννινα;

Η αποκέντρωση στη θεσμική εκπροσώπηση δεν αναιρεί την ενότητα. Την ενότητα την εξασφαλίζει ο κοινός στόχος, και αυτός – τουλάχιστον μέχρι σήμερα – εκφράζεται με συνέπεια μέσα από την ΠΟΑΔ.