Η ναυτασφάλιση προέκυψε από την επιτακτική ανάγκη για κάποιας μορφής εξασφάλιση των πλοιοκτητών και των ιδιοκτητών φορτίων από τους εγγενείς κινδύνους της θαλάσσιας μεταφοράς (Maritime Perils).

Συνεπώς, η έννοια της ναυτικής ασφάλισης ορίζεται ως το συμβόλαιο βάσει του οποίου ο ασφαλιστής αναλαμβάνει την ασφαλιστική κάλυψη του ασφαλιζομένου, κατά συμφωνούμενο τρόπο και έκταση, έναντι ναυτικών απωλειών, δηλαδή απωλειών που προκύπτουν από τη ναυτική περιπέτεια.

Στους ασφαλιζόμενους κινδύνους της θαλάσσιας μεταφοράς περιλαμβάνονται κίνδυνοι που σχετίζονται με:
• Τη ναυσιπλοΐα
• Την πυρκαγιά
• Τον πόλεμο
• Την πειρατεία
• Την απόρριψη φορτίου στη θάλασσα
• Άλλες μορφές που θα εισαχθούν στο συμβόλαιο

Γενικότερα, οποιαδήποτε μορφή σύννομης ναυτικής περιπέτειας μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ναυτασφαλιστικού συμβολαίου. Εκτός από το πλοίο και το φορτίο, είναι δυνατόν να ασφαλίζονται οι ναύλοι, οι προμήθειες, τα κέρδη, άλλα χρηματικά οφέλη ή προκαταβολές, δάνεια ή έξοδα υποκείμενα στους ναυτικούς κινδύνους, καθώς και οποιαδήποτε μορφή ευθύνης προς τρίτους από τον πλοιοκτήτη ή άλλο άτομο που έχει συμφέροντα ή ευθύνες σχετικές με τους ναυτικούς κινδύνους.

*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Ναυτιλιακή Θεωρία & Επιχειρηματικότητα στην Εποχή της Ποιότητας» των Άλκη Ι. Ε. Κορρέ και Γιάννη Ν. Θανόπουλου, (Εκδοτικός Οίκος INTERBOOKS, σ. 60).