Μιας και αντικειμενικά το επόμενο διάστημα επίκειται η διαπραγμάτευση της Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης, ως ΕΑΣΚ θεωρούμε σκόπιμο να συμβάλλουμε στη σχετική συζήτηση. Για εμάς, η συζήτηση αυτή οφείλει να γίνει ανοιχτά, προετοιμάζοντας με σειρά πρωτοβουλιών την αγωνιστική διεκδίκηση που πρέπει ν’ ακολουθήσει. Κάνοντας συμμέτοχους όλους τους συναδέλφους στη διαμόρφωση μιας πρότασης Συλλογικής Σύμβασης εκ μέρους του Συλλόγου. Παίρνοντας ως αφετηρία όχι «τί δηλώνει πως αντέχει» να δώσει η διοίκηση, αλλά τί ανάγκες έχουμε εμείς ως εργαζόμενοι. Πηγαίνοντας σε μια διαπραγμάτευση, η οποία δεν θα γίνεται με τους εργαζόμενους στο σκοτάδι, να ενημερώνονται μόνο για την κατάληξη, αλλά με τα μέλη του Συλλόγου πρωταγωνιστές!
Μιλώντας για την επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση της επόμενης περιόδου, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη δύο παράγοντες. Ο ένας είναι η περίοδος που διανύουμε και ο άλλος είναι οι εξελίξεις που υπήρξαν με την ίδια τη σύμβαση και συνολικά τα εργασιακά δικαιώματα στην εταιρεία την τριετία που προηγήθηκε.
Ας δούμε καταρχάς τί συνέβη την προηγούμενη περίοδο. Βασικά χαρακτηριστικά της προηγούμενης επιχειρησιακής σύμβασης της Εθνικής ήταν:
- Η αύξηση των ωρών εργασίας από 37,5 σε 39 την εβδομάδα
- Η μη αναγνώριση προϋπηρεσίας σε όλους τους «ενοικιαζόμενους» που προσλήφθηκαν απευθείας, οι οποίοι μπήκανε στο κατώτατο κλιμάκιο.
- Η κατάργηση σειράς επιδομάτων για όλους όσοι δεν τα λάμβαναν μέχρι και την τελευταία σύμβαση. Γι αυτούς, αυτά μπήκαν σε έναν κουβά «προσωπικού επιδόματος» και συνεχίζουν να καταβάλλονται. Για όσους δεν τα λάμβαναν ήδη, αυτά καταργήθηκαν.
- Το πάγωμα τόσο των κλιμακίων όσο και του λεγόμενου «επιδόματος πολυετίας» για όλη την τριετία της Σύμβασης. Σημειώνεται πως αυτά από μόνα τους σήμαιναν μια αύξηση 2,5-3% τον χρόνο.
Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν πως, την τριετία 2024-2026, στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι της «Εθνικής Ασφαλιστικής» έζησαν σημαντικές μειώσεις. Γιατί αφενός η μόνη αύξηση που κάποιοι πήραν βάσει ΣΣΕ ήταν 2,5+1,5+1,5=5,5%, την ώρα που και ο πληθωρισμός ήταν ψηλότερα, αφετέρου αυξήθηκαν και οι ώρες εργασίας.
Επιπλέον, λόγω αυτής της σύμβασης, η οποία ήταν εξαιρετικά αρνητική, σχεδόν όλες οι νέες προσλήψεις γίνονται με ατομικές συμβάσεις ΠΑΝΩ από την Επιχειρησιακή Σύμβαση. Αυτό σημαίνει πως οι νέοι συνάδελφοι, που μέσα στην τριετία φαίνεται να είναι πια πάνω από 200, δεν αντιλαμβάνονται τί τους προσφέρει αυτή.
Να προστεθεί σε αυτά κι ότι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, η κλαδική ΣΣΕ των ασφαλιστικών υπαλλήλων περιλαμβάνει πια κάποια επιδόματα, τα οποία δεν υφίστανται στην επιχειρησιακή Σύμβαση της Εθνικής. Υπάρχει δηλαδή σε σειρά περιπτώσεων ακόμη και το σενάριο, κάποιος να λαμβάνει περισσότερα χρήματα βάσει της κλαδικής ΣΣΕ, σε σύγκριση με την Επιχειρησιακή. Ακόμη χειρότερα, το ζήτημα αυτό δεν περιορίζεται μόνο στα επιδόματα. Για το 2026 για παράδειγμα, η κλαδική ΣΣΕ προβλέπει σαν βασικό μισθό 1255 Ευρώ στο 5ο (τριετές) κλιμάκιο. Για το αντίστοιχο έτος, η Επιχειρησιακή ΣΣΕ προβλέπει βασικό μισθό στα 1219 Ευρώ! Γενικότερα, μετά το 4ο (τριετές) κλιμάκιο, οι βασικοί μισθοί της κλαδικής ΣΣΕ διαμορφώνονται ΨΗΛΟΤΕΡΑ από αυτούς της επιχειρησιακής!
Επίσης, η ουσιαστική μείωση των αποδοχών, έχει δώσει στη διοίκηση το ελεύθερο να δίνει επιπλέον αμοιβές που θέλει με δικά της κριτήρια. Είτε ως Bonus βάσει της αξιολόγησης, είτε με άλλες αφορμές και κριτήρια του κεφαλαίου. Όλο αυτό έχει δημιουργήσει σε μερίδα ειδικά των νέων εργαζομένων ένα κλίμα δυσπιστίας γύρω από το τί μπορεί να προσφέρει η ύπαρξη της Σύμβασης.
Τέλος, συμπεράσματα από την προηγούμενη σύμβαση μπορούν να βγουν και για τη χρονική διάρκεια αυτής. Αλήθεια, ποιόν ωφέλησε η τριετής της διάρκεια; Κερδίσαμε κάτι από αυτή την «σταθερότητα» ως εργαζόμενοι; Ή αντίθετα, σε περίοδο έντονων ανατιμήσεων και ακρίβειας, η πολυετής διάρκεια της σύμβασης ήρθε σαν μια επιπλέον θηλιά στον λαιμό του διαθέσιμου εισοδήματός μας;
Όλα τα παραπάνω αποτελούν την βάση, από την οποία πρέπει να σκεφτούμε προς ποια κατεύθυνση θέλουμε να διεκδικηθεί η Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση της επόμενης περιόδου.
Πάνω από όλα βέβαια, αυτό πρέπει να γίνει υπό το πρίσμα της περιόδου που διανύουμε. Κι αυτή μας λέει επίσης πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Από τη μία, έχουμε μια συνεχιζόμενη και αυξανόμενη κερδοφορία για την Επιχείρηση, όπως και πλάνο για την επιπλέον μεγέθυνση των κερδών τα επόμενα χρόνια. Κομμάτι των εξελίξεων στην εταιρεία είναι βεβαίως η προσπάθεια πλήρους ευελιξίας, το ξεχείλωμα των ωραρίων, ειδικά στα πλαίσια της τηλεργασίας.
Από την άλλη, έχουμε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ και τα αντίμετρα του Ιράν, που εκτός των άλλων εκτινάσσουν την ακρίβεια για τα λαϊκά νοικοκυριά. Ήδη διαμορφώνονται καλά και λιγότερο καλά σενάρια, με τα «καλά» να μιλούν για πληθωρισμό που ξεπερνά το 3%.
Επομένως, η πρόταση συλλογικής σύμβασης του Συλλόγου πρέπει να παίρνει υπόψη όλα τα παραπάνω:
- Πρέπει να έχει κατεύθυνση ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ δικαιωμάτων που περιορίστηκαν με την προηγούμενη.
- Πρέπει να «πείσει» ειδικά τους νέους συναδέλφους πως ΤΟΥΣ ΑΦΟΡΑ.
- Πρέπει ν’ απαντά για όλους στη σημερινή πιεστική οικονομική πραγματικότητα. Και να τα κάνει όλα αυτά με όρους όχι του «λιγότερο κακού», ούτε του «να υπάρχει τουλάχιστον κάποια σύμβαση».
Με άλλα λόγια: Όχι, δεν μας ενδιαφέρει να υπάρχει απλώς «κάποια» σύμβαση. Μας ενδιαφέρει να διεκδικηθεί σύμβαση που να δίνει πραγματικές απαντήσεις στα προβλήματά μας, με συλλογικό τρόπο.
Βάσει αυτών, προτείνουμε τις παρακάτω κατευθύνσεις, στις οποίες κρίνουμε πως θα πρέπει να κινείται η πρόταση σύμβασης της ερχόμενης περιόδου:
- Μείωση του χρόνου εργασίας, με διεκδίκηση 7ωρου-5ήμερου-35ωρου: Γιατί δεν είναι δυνατόν το 2026 να έχουμε ήδη αποδεχθεί την αύξηση από 37,5 σε 39 ώρες που έγινε προ τριετίας και να παρακολουθούμε την περαιτέρω αύξηση του εργάσιμου χρόνου μέσω του ξεχειλώματος του ωραρίου. Σήμερα υπάρχει τεχνολογικά ΚΑΘΕ δυνατότητα να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος. Αυτό είναι από την πλευρά του εργατικού κινήματος και η απάντηση στις συζητήσεις γύρω από τον τρόπο ενσωμάτωσης της Τεχνητής Νοημοσύνης. Και δεν θέτουμε αυτή τη διεκδίκηση εθιμοτυπικά. Πρέπει να μπει σαν προμετωπίδα στις διεκδικήσεις.
- Δεμένη με τη διεκδίκηση μείωσης του χρόνου εργασίας είναι και η αντιμετώπιση του να γίνεται ο εργάσιμος χρόνος λάστιχο, με την εργοδοσία ν’ αξιοποιεί τις άφθονες σχετικές αντεργατικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Η εταιρεία θα μπορούσε κάλλιστα λ.χ. αυτή τη στιγμή στις νέες προσλήψεις να βάζει όρους πως το διάλλειμα είναι εκτός ωραρίου. Δεν την εμποδίζει κάτι. Και είναι και ζήτημα πόσο γρήγορα θα μάθαινε κάτι τέτοιο ο Σύλλογος. Επομένως χρειαζόμαστε ρυθμίσεις στην Σύμβαση που να κατωχυρώνουν τα ακόλουθα:
- Διάλλειμα μέσα στον χρόνο εργασίας
- Υποχρεωτική αποσύνδεση (κλείδωμα) με ευθύνη του εργοδότη από τα αρχεία, τις πλατφόρμες, τις εφαρμογές, με φραγές στο λογισμικό, στα ηλεκτρονικά μηνύματα της επιχείρησης μετά το πέρας του ωραρίου, εκτός αν έχει δηλωθεί και υπάρχει σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου για υπερωρία.
- Να μπει όρος μέσα στη σύμβαση πως απαγορεύεται οποιαδήποτε όχληση του εργαζόμενου μετά τη λήξη του ωραρίου, κατά τη διάρκεια των νόμιμων αδειών και κατά τη διάρκεια των ρεπό του εργαζόμενου.
- Πως κάθε υπερωριακή απασχόληση είναι καθαρά προαιρετική από την πλευρά του εργαζόμενου και οι ώρες ημερήσιας απασχόλησης δεν μπορούν να ξεπερνούν τις 10.
- Όχι στην εξαήμερη εργασία.
- Υποχρεωτική συνεχόμενη 10ήμερη άδεια το καλοκαίρι.
- Ως προς τα μισθολογικά, νομίζουμε είναι κρίσιμες οι εξής κατευθύνσεις:
- Η συνειδητοποίηση πως τα προηγούμενα χρόνια δεν είχαμε απλά πάγωμα, αλλά μείωση μισθών. Επομένως η πρόταση του Συλλόγου πρέπει να αντισταθμίζει όχι απλώς τον τρέχοντα πληθωρισμό, αλλά τις μειώσεις της προηγούμενης περιόδου!
- Άρα, πρέπει να εξασφαλιστούν γενναίες αυξήσεις σε όλους. Δεν είναι δυνατόν ν’ αφήνουμε την Επιχειρησιακή Σύμβαση να καθορίζει πολύ μικρές αμοιβές και τις αυξήσεις να τις εναποθέτουμε σε οποιαδήποτε Bonus. Όπως δεν είναι δυνατόν να πάμε να ενσωματώσουμε την λογική των Bonus, δηλαδή την αμοιβή με κριτήρια απόδοσης και κερδοφορίας του εργοδότη, μέσα στη συλλογική σύμβαση.
- Επιπρόσθετα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να συζητήσουμε για σύμβαση τόσο μεγάλης χρονικής διάρκειας όσο η προηγούμενη, δηλαδή τριετή. Σε έναν κόσμο που φλέγεται και υπάρχει σοβαρή περίπτωση τεράστιας ακρίβειας, νέων κρίσεων κτλ., εμείς δεν έχουμε κανένα συμφέρον να καθορίσουμε από τώρα τους μισθούς μέχρι το τέλος του …2029!!! Επομένως λέμε όχι σε μια μακροχρόνια «εργασιακή ειρήνη» και θεωρούμε πως πρέπει να πάμε κατά προτίμηση σε ετήσια, ΤΟ ΠΟΛΥ σε διετή σύμβαση.
- Βάσει των παραπάνω, πιο συγκεκριμένα για τις αμοιβές:
- Στην περίπτωση μονοετούς σύμβασης, οι αυξήσεις στον βασικό μισθό κάθε κλιμακίου πρέπει να κινούνται πάνω από 12%. Στην περίπτωση διετούς σύμβασης, να φτάνουν στη διετία το 20%.
- Παράλληλα, ακριβώς γιατί μεγάλο κομμάτι συναδέλφων σήμερα αμείβονταν πάνω από τη σύμβαση, θεωρούμε αναγκαίο η πρόταση του Συλλόγου να καλύψει τις ανάγκες και τέτοιων συναδέλφων. Μόνο έτσι εξασφαλίζεται η κοινή πάλη και η συνειδητοποίηση όλων για όσα προσφέρει η Σύμβαση. Έτσι, νομίζουμε πως πρέπει να περιέχει όρο που να προβλέπει πως μέχρι κάποιο ύψος μισθού (λ.χ. 3500 Ευρώ, δηλ. 2200 καθαρά περίπου), όλοι θα λάβουν κατ’ ελάχιστο κάποιο ποσοστό αύξησης στον τελικό μισθό, λ.χ. 6% στο έτος και 10% στη διετία.
- Ένταξη στην Επιχειρησιακή ΣΣΕ όλων των επιδομάτων που υπάρχουν και στην κλαδική ΣΣΕ, στο ύψος εκείνων εφόσον δεν υπήρχαν ήδη στην Επιχειρησιακή. Είναι θέμα αρχής, δεν μπορούμε να δεχθούμε η Επιχειρησιακή να μειονεκτεί της κλαδικής σε οποιοδήποτε ζήτημα.
- Να σταματήσει τώρα η κοροϊδία με τα έτη προϋπηρεσίας. Δεν ήμασταν «εξαφανισμένοι» από το 2012 εως το 2024. Όπως δεν ήταν εξαφανισμένοι και οι συνάδελφοι που τα προηγούμενα χρόνια δούλευαν μέσω ICAP. Να μπει όρος στη Σύμβαση γι αναγνώριση ΚΑΘΕ προϋπηρεσίας. Τόσο για τα χρόνια που κάποιος δούλευε μέσω ICAP στην Εθνική, όσο και για τα έτη 2012-2023! Υπάρχουν σε άλλους χώρους επιχειρησιακές συμβάσεις όπου, κάτω από την πίεση των εργαζομένων, η εργοδοσία έχει αποδεχθεί τέτοιους όρους. Κι αυτό πρέπει να διεκδικήσουμε κι εμείς! Αυτό φυσικά θα είχε σαν αποτέλεσμα ότι πάρα πολλοί συνάδελφοι θα μεταπηδούσαν πολλά κλιμάκια παραπάνω. Ας συζητήσουμε τον ρυθμό που θα γίνει αυτή η πλήρης αναγνώριση κάθε προϋπηρεσίας, αν φαίνεται στην εργοδοσία μεγάλο το βάρος του να γίνει μεμιάς στην έναρξη της νέας σύμβασης… Αλλά η κατεύθυνση πρέπει να είναι η πλήρης αναγνώριση!
- Ξεπάγωμα του επιδόματος πολυετίας, το οποίο είχε «παγώσει» με την προηγούμενη Σύμβαση.
- Ως πρόσθετο σημαντικό μέσο στήριξης των νέων μητέρων και νέων οικογενειών, να προβλεφθεί η αύξηση της άδειας κύησης & λοχείας σε 2 μήνες πριν και 6 μετά τον τοκετό, με πλήρεις αποδοχές.
- Η Σύμβαση να καθορίσει όρους για θέματα που είχαν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια, για παράδειγμα σχετικά με την εντατικοποίηση της εργασίας στο τηλεφωνικό κέντρο. Με την κατοχύρωση και μέσω της σύμβασης αυξημένου διαλείμματος με υποχρεωτική δυνατότητα διακοπής ανα δίωρο κ.ά.
Ενιαία Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση
Εθνικής Ασφαλιστικής
