Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Το νέο οργανόγραμμα της Εταιρείας δεν αποτελεί μια απλή διοικητική μεταβολή. Αποτελεί βαθιά παρέμβαση σε κρίσιμες ασφαλιστικές λειτουργίες: στο Underwriting, στις Ζημιές Γενικών Κλάδων και στη λειτουργία των Υποκαταστημάτων.

Οι Γενικοί Κλάδοι δεν είναι χώρος πειραματισμών.

Το Underwriting δεν είναι απλή καταχώρηση.

Οι Ζημιές δεν είναι γραφειοκρατική διεκπεραίωση.

Τα Υποκαταστήματα Αθήνας και Περιφέρειας δεν είναι κουκίδες σε έναν χάρτη που σβήνονται με μια απόφαση γραφείου.

Είναι κρίσιμες λειτουργίες της ασφαλιστικής εργασίας. Είναι γνώση, εμπειρία, κρίση, ευθύνη, επαφή με τον συνεργάτη και τον ασφαλισμένο. Είναι άνθρωποι που για χρόνια κράτησαν όρθια την παραγωγή, την εξυπηρέτηση, την ανάληψη κινδύνων και τις αποζημιώσεις. Και κυρίως είναι άνθρωποι που αξίζουν σεβασμό.

Στο νέο οργανόγραμμα εμφανίζονται η Διεύθυνση Αναλήψεων Γενικών Κλάδων Corporate, η Διεύθυνση Αναλήψεων Γενικών Κλάδων Retail, η Διεύθυνση Αποζημιώσεων Γενικών Κλάδων και η Διεύθυνση Εμπειρίας Πελάτη, κάτω από τη Γενική Εμπορική Διεύθυνση και τη Γενική Διεύθυνση Εμπειρίας Πελάτη.

Το ερώτημα είναι απλό και απολύτως θεμιτό:

Με ποια τεχνογνωσία σχεδιάζονται αυτές οι αλλαγές;

Με ποια εμπειρία στους Γενικούς Κλάδους λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν Underwriting, Ζημιές, συνεργάτες, πελάτες και εργαζόμενους;

Ποιος αξιολόγησε τον κίνδυνο αυτής της μετάβασης;

Ποιος ανέλαβε την ευθύνη για τις συνέπειες;

Γιατί οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πληρώνουν την άγνοια κανενός. Οι συνεργάτες δεν μπορούν να πληρώνουν πρόχειρους σχεδιασμούς. Οι πελάτες δεν μπορούν να γίνουν αποδέκτες δυσλειτουργιών που προκαλούνται από αποφάσεις ανθρώπων που δεν φαίνεται να γνωρίζουν επαρκώς την πραγματική καθημερινότητα των Γενικών Κλάδων.

Δεν θα δεχθούμε να μετατραπεί η Εθνική Ασφαλιστική σε πεδίο δοκιμών.

Δεν θα δεχθούμε να απαξιωθεί εμπειρία δεκαετιών.

Δεν θα δεχθούμε να αντιμετωπίζονται έμπειροι underwriters, διακανονιστές, υπάλληλοι και προϊστάμενοι ως απλοί αριθμοί σε ένα νέο οργανόγραμμα.

Η αναδιοργάνωση δεν μπορεί να σημαίνει αποδυνάμωση της τεχνογνωσίας. Δεν μπορεί να σημαίνει μεταφορά ανθρώπων χωρίς σχέδιο. Δεν μπορεί να σημαίνει υποβιβασμό ρόλων χωρίς εξήγηση. Δεν μπορεί να σημαίνει αποφάσεις χωρίς διάλογο, χωρίς τεκμηρίωση και χωρίς λογοδοσία.

Την ίδια στιγμή, το νέο μηχανογραφικό σύστημα, μετά από τρία χρόνια κατασκευής, έχει εφαρμοστεί μέχρι σήμερα σε έναν μόνο κλάδο. Έναν. Και ήδη τα προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία είναι αισθητά από όλους.

Το βάρος πέφτει, όπως πάντα, στους ίδιους ανθρώπους: σε αυτούς που εξυπηρετούν, διορθώνουν, καλύπτουν κενά, απορροφούν εντάσεις και τελικά σώζουν ό,τι μπορεί να σωθεί.

Αυτό δεν είναι ψηφιακός μετασχηματισμός. Είναι μεταφορά κόστους και ευθύνης στους εργαζόμενους.

Το νέο σύστημα, τουλάχιστον όπως παρουσιάστηκε, υποτίθεται ότι θα μειώσει τις χειροκίνητες εργασίες, ώστε οι εργαζόμενοι να ασχοληθούν με πιο ουσιαστική εργασία. Αν λοιπόν αυτός είναι ο στόχος, γιατί επιλέγεται τώρα η δημιουργία «καταχωρητικού κέντρου» στους Επιχειρηματικούς Πελάτες; Γιατί απαξιώνονται συνάδελφοι με εμπειρία στο Underwriting, τη στιγμή που η ίδια η Εταιρεία υποστηρίζει ότι σε λίγους μήνες τέτοιες εργασίες θα περιοριστούν μέσω του συστήματος;

Με ποια λογική υιοθετούνται οργανωτικά μοντέλα που αλλού οδήγησαν σε καθυστερήσεις, δυσλειτουργίες και απώλεια τεχνικού ελέγχου;

Με ποια λογική μια Εταιρεία 135 ετών, με την ιστορία και το μέγεθος της Εθνικής Ασφαλιστικής, επιλέγει λύσεις που μοιάζουν περισσότερο με πρόχειρη και κακή αντιγραφή παλαιών πρακτικών ξεπερασμένων πρακτικών του ανταγωνισμού παρά με σύγχρονη ασφαλιστική οργάνωση;

Και υπάρχει και κάτι ακόμη, εξαιρετικά σοβαρό.

Σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων, φέρεται να ειπώθηκε από τη Διευθύντρια Corporate Γενικών Κλάδων  κα Αικατερίνη Γκιόκα φέρεται να δήλωσε ότι, “δεν θέλω να φέρω Ινδούς στο καταχωρητικό κέντρο αλλά εξειδικευμένους υπαλλήλους underwriters.».

Εφόσον η φράση αυτή αποδόθηκε ορθά, είναι απολύτως απαράδεκτη.

Είναι απαράδεκτη όχι μόνο γιατί προσβάλλει τους εργαζόμενους της Εταιρείας. Είναι απαράδεκτη γιατί χρησιμοποιεί εργαζόμενους άλλης χώρας ως φόβητρο. Γιατί παρουσιάζει την εργασία ως φθηνό, αναλώσιμο υλικό. Γιατί καλλιεργεί κλίμα εκφοβισμού. Γιατί δείχνει μια αντίληψη που δεν έχει θέση σε μια σύγχρονη εταιρεία και σε έναν χώρο εργασίας που οφείλει να σέβεται την αξιοπρέπεια όλων.

Δεν θα ανεχθούμε ρατσιστικές αναφορές.

Δεν θα ανεχθούμε απειλές.

Δεν θα ανεχθούμε τον φόβο ως εργαλείο διοίκησης.

Η κα Γκιόκα οφείλει να δώσει καθαρές εξηγήσεις για όσα της καταγγέλλονται.

Ο κ. Ζερβουδάκης οφείλει να απαντήσει αν τέτοιες αντιλήψεις εκφράζουν τον τρόπο με τον οποίο η νέα Εμπορική Διεύθυνση αντιλαμβάνεται το Underwriting και τους ανθρώπους του.

Ο κ. Σδράκας οφείλει να εξηγήσει πώς μπορεί να μιλά κανείς για «εμπειρία πελάτη», όταν την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι που σηκώνουν καθημερινά την εξυπηρέτηση αντιμετωπίζονται με απαξίωση και πίεση.

Ο κ. Καρφάκης οφείλει να διασφαλίσει ότι οι Ζημιές Γενικών Κλάδων δεν θα γίνουν πεδίο βιαστικών αποφάσεων, πίεσης και αποδυνάμωσης της τεχνικής κρίσης.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια οργανωτική λεπτομέρεια. Μιλάμε για νοοτροπία. Μιλάμε για το πώς αντιλαμβάνεται η Διοίκηση τη γνώση, την εμπειρία, την εργασία και τους ανθρώπους της Εταιρίας.

Την ίδια στιγμή, η Εταιρεία προχωρά στην κατάργηση έξι Υποκαταστημάτων.

Τα Υποκαταστήματα δεν είναι απλώς κτίρια. Είναι η εικόνα της Εθνικής Ασφαλιστικής στην περιφέρεια, στην Αθήνα και στην αγορά. Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν τους συνεργάτες, τους ασφαλισμένους, τις τοπικές ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής. Είναι η φυσική παρουσία της Εταιρείας δίπλα στον πελάτη.

Η απόφαση για την κατάργηση όλων των Υποκαταστημάτων δεν μπορεί να λαμβάνεται σαν να πρόκειται για απλή τακτοποίηση κουτιών σε ένα οργανόγραμμα. Δεν μπορεί να εξαφανίζει ρόλους και να υποβιβάζει ανθρώπους χωρίς διαβούλευση, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς σεβασμό.

Έξι Προϊστάμενοι Υποκαταστημάτων βλέπουν τον ρόλο τους να καταργείται ή να υποβαθμίζεται ουσιαστικά. Άνθρωποι που για χρόνια εκπροσωπούσαν την Εταιρεία, που αξιολογήθηκαν για τη δουλειά τους, που κράτησαν σχέσεις, παραγωγή και εξυπηρέτηση, βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε τετελεσμένα. Ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς αξιολογήθηκαν με υψηλή βαθμολογία ως managers, σήμερα αντιμετωπίζονται σαν να μην υπήρξε ποτέ η προσφορά τους.

Αυτό δεν είναι σεβασμός στην ιστορία της Εταιρείας.

Δεν είναι σεβασμός στη διοικητική συνέχεια.

Δεν είναι σεβασμός στους εργαζόμενους.

Ο κ. Σδράκας, ως Γενικός Διευθυντής Εμπειρίας Πελάτη, οφείλει να απαντήσει δημόσια:

Με ποια κριτήρια αποφασίστηκε η κατάργηση των Υποκαταστημάτων;

Υπήρξε μελέτη για τον αντίκτυπο στην εξυπηρέτηση;

Υπήρξε αξιολόγηση των συνεπειών για τους συνεργάτες και τους ασφαλισμένους;

Ενημερώθηκε θεσμικά ο Σύλλογος;

Διασφαλίστηκαν πλήρως τα εργασιακά και υπηρεσιακά δικαιώματα των Προϊσταμένων που επηρεάζονται;

Υπήρξε πραγματική πρόβλεψη για την αξιοποίηση της εμπειρίας τους ή απλώς καταργήθηκαν οι ρόλοι τους για να χωρέσει ένα νέο οργανόγραμμα;

Ο κ. Λεβάκος, ως Διευθυντής Εμπειρίας Πελάτη, οφείλει επίσης να εξηγήσει πώς ακριβώς ενισχύεται η εμπειρία του πελάτη όταν κλείνουν τα σημεία φυσικής παρουσίας της Εταιρείας και αποδυναμώνονται άνθρωποι που γνώριζαν την αγορά από πρώτο χέρι.

Γιατί δεν μπορείς να μιλάς για εμπειρία πελάτη όταν απομακρύνεσαι από τον πελάτη.

Δεν μπορείς να μιλάς για εξυπηρέτηση όταν αποδυναμώνεις αυτούς που την παρείχαν.

Δεν μπορείς να μιλάς για ανάπτυξη όταν ξηλώνεις δομές χωρίς να έχεις εξηγήσει πώς θα λειτουργήσει η επόμενη ημέρα.

Συνάδελφοι με τεχνογνωσία και εμπειρία χρόνων, άνθρωποι που προέρχονται από τα σπλάχνα της Εθνικής, δεν μπορεί να παραμερίζονται για να εξυπηρετηθούν επιλογές που δεν έχουν εξηγηθεί, δεν έχουν τεκμηριωθεί και δεν έχουν συζητηθεί.

Αυτό δεν είναι αναδιοργάνωση με σχέδιο.

Είναι απαξίωση ανθρώπων, ρόλων και τεχνογνωσίας.

Οι εργαζόμενοι των Γενικών Κλάδων και των Υποκαταστημάτων δεν είναι αναλώσιμοι. Είναι αυτοί που γνωρίζουν το αντικείμενο καλύτερα από όλους. Αυτοί που κρατούν την παραγωγή, την ανάληψη κινδύνων, τις αποζημιώσεις και τη λειτουργία όρθια. Αυτοί που διορθώνουν καθημερινά τα λάθη των συστημάτων, τις ελλείψεις της οργάνωσης και τις συνέπειες αποφάσεων που συχνά λαμβάνονται μακριά από την πραγματική δουλειά.

Προς τη Διοίκηση, λοιπόν, τα ερωτήματα είναι απλά:

Πόση ακόμη ζημιά πρέπει να γίνει στην περιφέρεια για να αναγνωρίσετε ότι η κατάργηση Υποκαταστημάτων δεν είναι αυτονόητος εξορθολογισμός;

Πόσοι ακόμη έμπειροι συνάδελφοι θα δουν τον ρόλο τους να υποβαθμίζεται χωρίς ουσιαστική εξήγηση;

Πόσο ακόμη θα παρουσιάζονται ως «μετασχηματισμός» αποφάσεις που στην πράξη μεταφέρουν πίεση, ευθύνη και κόστος στους εργαζόμενους;

Και πώς ακριβώς εξυπηρετείται καλύτερα ο πελάτης όταν κλείνουν Υποκαταστήματα, αποδυναμώνονται κρίσιμες ασφαλιστικές λειτουργίες, εφαρμόζεται ένα μηχανογραφικό που δεν έχει ακόμη σταθεί πλήρως στα πόδια του και οι άνθρωποι που σηκώνουν την καθημερινότητα αντιμετωπίζονται με φόβο και απαξίωση;

Φέτος η Εθνική Ασφαλιστική γιορτάζει 135 χρόνια. Στις 12 Ιουνίου θα ανάψουν τα φώτα, θα ακουστούν τα λόγια, θα γίνει η εκδήλωση.

Εκατόν τριάντα πέντε χρόνια, όμως, δεν χτίστηκαν από οργανογράμματα.

Χτίστηκαν από ανθρώπους.

Από εργαζόμενους που γνώριζαν τη δουλειά τους.

Από συναδέλφους που κράτησαν την Εταιρεία στην αγορά, στην περιφέρεια, δίπλα στον ασφαλισμένο, δίπλα στον συνεργάτη.

Από ανθρώπους σαν αυτούς που σήμερα βλέπουν τη γνώση τους να απαξιώνεται, τον ρόλο τους να αλλάζει χωρίς διάλογο και την προσφορά τους να αντιμετωπίζεται σαν εμπόδιο.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν:

Τι ακριβώς θα γιορτάσει η Διοίκηση στις 12 Ιουνίου;

Την ιστορία που έχτισαν αυτοί οι άνθρωποι;

Ή την ευκολία με την οποία σήμερα κάποιοι αποφασίζουν χωρίς αυτούς, για αυτούς;

Ο Σύλλογος δεν θα μείνει θεατής.

Θα ελέγξει κάθε αλλαγή.

Θα ζητήσει απαντήσεις για κάθε απόφαση.

Θα αναδείξει κάθε αυθαιρεσία.

Θα υπερασπιστεί κάθε συνάδελφο που πιέζεται, απειλείται, υποβιβάζεται ή απαξιώνεται.

Η Εθνική Ασφαλιστική δεν ανήκει σε όσους τη βλέπουν ως σταθμό καριέρας. Ανήκει στην ιστορία της, στους ασφαλισμένους της, στους συνεργάτες της και στους εργαζόμενους που την κράτησαν όρθια όλα αυτά τα χρόνια.

Όποιος δεν το καταλαβαίνει, θα μας βρει απέναντι.

Συναδελφικά,

Το Δ.Σ. του Συλλόγου

“Αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από εκείνα που μας χωρίζουν… τότε…

Σύλλογος“