Το Μονομελές Εφετείο Πειραιά, με την υπ’ αριθμόν 48/2026 απόφασή του, έθεσε την οριστική δικαστική σφραγίδα σε μια υπόθεση που ξεκίνησε πριν από δέκα περίπου χρόνια, δικαιώνοντας μια υπό εκκαθάριση εταιρεία καφεκοπτείου για τις ζημιές που υπέστη από τη σφοδρή έκρηξη στην Πλατεία Βικτωρίας.

Η απόφαση ακύρωσε την πρωτόδικη κρίση, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα της επιχείρησης σε αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη και ηθική βλάβη, επιβάλλοντας στους υπαίτιους την καταβολή συνολικού ποσού 27.861,54 ευρώ.

Έκρηξη στην Πλατεία Βικτωρίας

Το χρονικό της υπόθεσης ξεκινά το πρωί της 1ης Δεκεμβρίου 2016, όταν μια διπλή έκρηξη συγκλόνισε το υπόγειο παρακείμενου καταστήματος εστίασης στη συμβολή των οδών Χέιδεν και 3ης Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο, η έκρηξη προκλήθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών αποκατάστασης διαρροής ψυκτικού υγρού.

Ο τεχνικός που είχε αναλάβει την εργασία, ο οποίος δεν διέθετε την απαραίτητη άδεια αρχιτεχνίτη ψυκτικού, επιχείρησε να χρησιμοποιήσει συσκευή οξυγονοκόλλησης σε χώρο όπου είχε συσσωρευτεί το ιδιαίτερα εύφλεκτο ψυκτικό μέσο R507a. Η ανάφλεξη οδήγησε σε δύο διαδοχικές εκρήξεις, με αποτέλεσμα τον θάνατο μιας εργαζόμενης, τον τραυματισμό πέντε ατόμων και εκτεταμένες καταστροφές στις γύρω ιδιοκτησίες.

Η επιχείρηση που προσέφυγε στη δικαιοσύνη λειτουργούσε ως καφεκοπτείο και εμπορία συναφών ειδών, διατηρώντας υποκατάστημα σε όμορο κτίριο. Από το ωστικό κύμα και την πυρκαγιά, το κατάστημα υπέστη σοβαρές υλικές ζημιές, ενώ η οικοδομή κρίθηκε επικίνδυνη από την Πολεοδομία, αναγκάζοντας την εταιρεία να αναστείλει τη λειτουργία της για το διάστημα από την ημέρα του ατυχήματος έως τις 23 Φεβρουαρίου 2017.

Το σκεπτικό της απόφασης

Στο σκεπτικό της απόφασης, το Εφετείο ανέλυσε διεξοδικά την υπαιτιότητα των εμπλεκομένων και τη φύση της ζημίας. Το δικαστήριο σημείωσε χαρακτηριστικά: «Η αιτία των εκρήξεων και της εκδήλωσης πυρκαγιάς οφείλεται στην ύπαρξη αερίου εντός της ψευδοροφής και εντός του κενού χώρου, μεταξύ της οροφής των θαλάμων και της οροφής του υπογείου, το οποίο ήταν αποτέλεσμα διαρροής σωλήνωσης του ψυκτικού μέσου R 507a της ψυκτικής εγκατάστασης, που είναι εξαιρετικά εύφλεκτο». Επιπλέον, το δικαστήριο έκρινε ότι ο τεχνικός «δεν είχε την κατάλληλη εκπαίδευση και άδεια για τις συγκεκριμένες εργασίες και επιπλέον ήταν εξοπλισμένος με συσκευή οξυγονοσυγκόλλησης, για την οποία δεν είχε τα νόμιμα προσόντα».

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη νομική θεμελίωση των διαφυγόντων κερδών, τα οποία πρωτοδίκως είχαν απορριφθεί ως αόριστα. Το Εφετείο, ανατρέποντας αυτή την κρίση, δέχτηκε ότι η ενάγουσα προσδιόρισε με επάρκεια την αναμενόμενη κερδοφορία της βάσει των στοιχείων των προηγούμενων ετών. Το σκεπτικό αναφέρει: «Το διαφυγόν κέρδος της ενάγουσας ανέρχεται στο ποσό των 21.861,54 ευρώ, το οποίο αυτή απώλεσε για όλο το ανωτέρω επίδικο χρονικό διάστημα που διακόπηκε η λειτουργία του ως άνω καταστήματος, και το οποίο αυτή θα εισέπραττε από τη λειτουργία του κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, αν δεν μεσολαβούσε η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά των εναγόμενων».

Αναφορικά με την ηθική βλάβη του νομικού προσώπου, η απόφαση υπογράμμισε ότι «αποτέλεσμα των ανωτέρω παράνομων και υπαίτιων πράξεων των εναγόμενων… ήταν να πληγεί όχι μόνον η φήμη και το κύρος της στην αγορά, έναντι των πελατών και προμηθευτών της… αλλά να πληγεί και η εμπορική της πίστη, η επαγγελματική της υπόληψη και γενικά το εμπορικό της μέλλον». Ως εκ τούτου, το δικαστήριο αύξησε τη χρηματική ικανοποίηση στο ποσό των 6.000 ευρώ, κρίνοντας ότι το αρχικό ποσό των 1.000 ευρώ ήταν αναντίστοιχο με τις περιστάσεις.

Η απόφαση στρέφεται κατά της εταιρείας που είχε αναλάβει τη συντήρηση του ψυκτικού συστήματος, του τεχνικού υπαλλήλου της, καθώς και της εταιρείας που λειτουργούσε το κατάστημα όπου σημειώθηκε η έκρηξη, καθιστώντας τους υπεύθυνους για την καταβολή της αποζημίωσης. Αντίθετα, η έφεση απορρίφθηκε ως προς τον τεχνικό ασφαλείας και την ασφαλιστική εταιρεία, καθώς δεν προέκυψαν συγκεκριμένοι λόγοι έφεσης ή υπαιτιότητα που να δικαιολογούν τη μεταβολή της πρωτόδικης κρίσης ως προς αυτούς.