Γράφει ο Αριστείδης Βασιλειάδης, Founder Innovation Media LP

Η πρόσφατη δημοσίευση για την εντυπωσιακή άνοδο της αγοράς τυχερών παιγνίων στην Ελλάδα έρχεται να αναδείξει μια ανησυχητική – αλλά παράλληλα αποκαλυπτική – αντίφαση. Την ώρα που ο ασφαλιστικός κλάδος δίνει μάχη για να ενισχύσει τη χρηματοοικονομική παιδεία, να ενημερώσει τον καταναλωτή και να αναδείξει τη σημασία της ασφαλιστικής κάλυψης, ένας μεγάλος όγκος χρημάτων συνεχίζει να ρέει προς τον τζόγο.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν, ο τζίρος των τυχερών παιχνιδιών κινήθηκε σε εντυπωσιακά επίπεδα για το εννεάμηνο, ξεπερνώντας τα 12 δισ. ευρώ στα συνολικά πονταρίσματα. Η διψήφια αύξηση στο online φανερώνει ότι η ψηφιακή μετάβαση δεν αφορά μόνο τις επιχειρήσεις και τις υπηρεσίες, αλλά και τις συνήθειες υψηλού οικονομικού ρίσκου.

Αυτό το οικονομικό “βάρος” που σηκώνει η αγορά τυχερών παιγνίων αποκαλύπτει μια σημαντική αλήθεια για τον Έλληνα καταναλωτή:
διαθέτει εισόδημα για ρίσκο, αλλά διστάζει να διαθέσει τα ελάχιστα για προστασία.

Η μεγάλη αντίφαση

Ενώ η χώρα προσπαθεί εδώ και χρόνια να αυξήσει το κατά κεφαλήν ασφάλιστρο – που παραμένει πολύ χαμηλότερο από τον μέσο όρο της Ε.Ε. – οι δαπάνες για τυχερά παιχνίδια αυξάνονται σταθερά. Εταιρείες και θεσμοί επενδύουν σε ενημέρωση, καμπάνιες, υποχρεωτικές ασφαλίσεις, ημερίδες και εκδηλώσεις που αναδεικνύουν τη σημασία της πρόληψης και της κάλυψης κινδύνων. Παρόλα αυτά, ο Έλληνας καταναλωτής φαίνεται να προσεγγίζει την ιδιωτική ασφάλιση ως “έξοδο” και όχι ως “επένδυση”.

Την ίδια στιγμή, ο τζόγος – με όλες τις εγγενείς αβεβαιότητές του – λειτουργεί προσιτά, ελκυστικά και συχνά με έντονα συναισθηματικά triggers, τα οποία παρακινούν για συχνή συμμετοχή.

Τι δείχνει αυτό για την ασφαλιστική συνείδηση;

Το μεγάλο αυτό χάσμα δεν είναι τυχαίο. Αντανακλά ένα πρόβλημα βαθύτερο, που αφορά:

• την έλλειψη κουλτούρας πρόληψης,

• τη χαμηλή αντίληψη κινδύνου,

• την υποτίμηση του πραγματικού κόστους που έχει μια ασθένεια, ένα ατύχημα ή μια καταστροφή,

• αλλά και την υπερεκτίμηση της πιθανότητας “γρήγορου κέρδους”.

Ο ασφαλιστικός κλάδος, οι διαμεσολαβητές και οι εταιρείες έχουν μπροστά τους μια μεγάλη πρόκληση: να κάνουν την ασφάλιση τόσο προσιτή, οικεία και “συναισθηματικά ελκυστική” όσο έχουν καταφέρει τα τυχερά παιχνίδια.

Και κυρίως, να αναδείξουν ότι τα χρήματα που σήμερα χάνονται σε ένα δελτίο, μια ρουλέτα ή μια οθόνη στοιχήματος, αύριο μπορεί να λείψουν σε μια στιγμή ανάγκης.

Μήπως τελικά δεν είναι θέμα χρημάτων;

Τα στοιχεία δείχνουν πως το διαθέσιμο εισόδημα υπάρχει – απλώς κατευθύνεται αλλού.
Αν οι Έλληνες μπορούν συλλογικά να διαθέσουν δισεκατομμύρια στον τζόγο, τότε σίγουρα μπορούν να διαθέσουν μερικές εκατοντάδες ευρώ τον χρόνο για την υγεία τους, την οικογένειά τους, την περιουσία τους.

Η ασφάλιση δεν υπόσχεται “κέρδη”. Υπόσχεται κάτι πολύ πιο σημαντικό: σταθερότητα, σιγουριά και προστασία.
Και αυτό είναι ένα μήνυμα που όσο και αν ακούγεται αυτονόητο στον κλάδο, φαίνεται ότι χρειάζεται να ειπωθεί ξανά και ξανά – με απλό, ανθρώπινο και επίκαιρο τρόπο.