Τετάρτη 20 Ιουνίου 2018,

Τροχαίο με Ρυμουλκό – Ρυμουλκούμενο Όχημα ασφαλισμένο σε διαφορετικές Εταιρίες (Δικαστική απόφαση)

Μετά την κατάργηση του άρθρου 21 της Κ4/585/1978 AYE που ρύθμιζε την ασφαλιστική κάλυψη των ρυμουλκούμενων οχημάτων που προέβλεπε την αρχή της επικουρικότητας (δηλαδή η ασφάλιση του ρυμουλκούμενου οχήματος ίσχυε μόνο αν ήταν ανασφάλιστο το ρυμουλκό), με το άρθρο το άρθρο 4 του Ν. 3557/2007 προστέθηκε νέο άρθρο 6α κατά την παράγραφο 4 του οποίου ορίζονται τα εξής:

“Αν προκληθεί ατύχημα από ρυμουλκό όχημα που συνδέεται, με ρυμουλκούμενο, οι ασφαλιστές του ρυμουλκού και του ρυμουλκούμενου οχήματος, αντίστοιχα, ευθύνονται σε ολόκληρο έναντι των ζημιωθέντων τρίτων. Η ευθύνη των ασφαλιστών αυτών περιορίζεται μέχρι του ασφαλιστικού ποσού των σχετικών συμβάσεων, επιφυλασσομένου σε αυτούς του δικαιώματος της εκατέρωθεν αναγωγής για την κατανομή της ζημίας”.

Προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης αυτής, είναι:

1.Πρόκληση ατυχήματος σε τρίτο πρόσωπο από τον ενιαίο συρμό, δηλαδή ενόσω το ρυμουλκό και το ρυμουλκούμενο είναι συνδεδεμένα. Η κυριότητα του ρυμουλκού δύναται να ανήκει σε διαφορετικό πρόσωπο από την κυριότητα του ρυμουλκούμενου

Δεν ερευνάται, από ποιο συγκεκριμένο όχημα προκλήθηκε το ατύχημα, δηλαδή αν από το ρυμουλκό ή το ρυμουλκούμενο. Τούτο όμως ισχύει μόνο, όταν αντιμετωπίζεται το θέμα της ευθύνης των ασφαλιστών έναντι του παθόντος τρίτου. Έχει όμως σημασία το ζήτημα αυτό στην περαιτέρω δίκη αναγωγής μεταξύ των πλειόνων ασφαλιστών.

Να έχουν συναφθεί δύο ξεχωριστές συμβάσεις ασφαλίσεως, δηλαδή, μία για το ρυμουλκό και μία για το ρυμουλκούμενο. Δεν εφαρμόζεται η διάταξη αυτή αν έχει συναφθεί μια μόνο σύμβαση ασφαλίσεως. Ενόσω προκαλείται ατύχημα σε τρίτο πρόσωπο από τον ενιαίο συρμό, γεννάται σε ολόκληρο ευθύνη των πλειόνων ασφαλιστών κατά την έννοια της ΑΚ 481 επ.

Αναγωγή του ενός ασφαλιστή κατά του άλλου κατ΄άρθρ. 6α παρ.4 Ν.489/1976 για την κατανομή ζημίας

Στη δίκη αναγωγής του άρθρου 6α παρ. 4 Ν. 489/1976 εναγόμενος ο ένας των δύο ασφαλιστών (που ασφαλίζουν το ζημιογόνο ρυμουλκό ή το ρυμουλκούμενο), από τον παθόντα τρίτο, δύναται να στραφεί κατά του άλλου ασφαλιστή, είτε με παρεμπίπτουσα αγωγή, είτε με αυτοτελή αγωγή, για τη μεταξύ τους κατανομή της ζημίας. Η παρεμπίπτουσα αγωγή ασκείται στα πλαίσια της δίκης αποζημίωσης για την περίπτωση που ο εναγόμενος ασφαλιστής ηττηθεί από τον παθόντα – ενάγοντα.

Η αυτοτελής αγωγή ασκείται όταν ο εναγόμενος στη δίκη αποζημίωσης πρώτος ασφαλιστής έχει ήδη ικανοποιήσει τον παθόντα. Στη δίκη αναγωγής αποτελεί αντικείμενο η κατανομή της ζημίας μεταξύ των αυτοκινήτων του ενιαίου συρμού (ρυμουλκού-ρυμουλκούμενου) και συνακόλουθα των ποσοστών που βαρύνουν κάθε ασφαλιστή.

Δικονομικό Απαράδεκτο Αναγωγής Αοριστία – Απορριπτέα και ευθεία παραβίαση άρθρ. 6α παρ.4 Ν.489/1976(Πρωτοδίκως και κατ΄έφεση απορριφθείσα ως αόριστη)
Προϋποθέσεις ορισμένου κατ΄αρθρ.559 αρ.14 ΚΠολΔ

Αναιρείται κατ΄άρθρ. 559 αρ.14 ΚΠολΔ Εφετειακή απόφαση που έκρινε αόριστη και απέρριψε ως απαράδεκτη την αγωγή εξ αναγωγής κατά το άρθρο 6α παρ. 4 του Ν. 489/1976, κηρύσσοντας δικονομικό απαράδεκτο. Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έκρινε ότι η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία, εφόσον ικανοποίησε τον τρίτο ζημιωθέντα είχε δικαίωμα αναγωγής κατά του ετέρου ασφαλιστή (περίπτωση ρυμουλκού και ρυμουλκούμενου ασφαλισμένου σε διαφορετική ασφαλιστική εταιρία), καθότι στην ανωτέρω αγωγή εμπεριέχονταν με πληρότητα όλα τα απαιτούμενα θεμελιωτικά στοιχεία.

Παράλληλα, κρίθηκε ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως την ουσιαστική διάταξη του άρθρου 6α παρ. 4 του Ν. 489/1976, σε συνδυασμό με τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 927, 481 – 482 ΑΚ, με τη μη εφαρμογή τους, αν και συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις για να εφαρμοστούν οι ανωτέρω ουσιαστικές διατάξεις, απαιτώντας περισσότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος, για τη γέννεση του δικαιώματος αναγωγής της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας (ενάγουσα εξ αναγωγής).

Ευθύνη εις Ολόκληρο επί πλειόνων υπόχρεων (Οδηγού κατόχου – ιδιοκτήτη – ασφαλιστή ζημιογόνου αυτοκινήτου)

Εάν εναχθούν περισσότεροι εις ολόκληρον ευθυνόμενοι (κατ΄άρθρ. 4, 9 ν. ΓΠΝ/1911, 10 παρ. 1 ν. 489/1979) ο προσδιορισμός της συμμετοχής ενός εκάστου θα κριθεί στα πλαίσια της αναγωγής μεταξύ τους. Είναι δε δυνατόν αν η αγωγή εξ αναγωγής γίνει δεκτή, να καθορισθεί χαμηλότερο το ποσό της αποζημιώσεως, το οποίο υποχρεώνεται ο εξ αναγωγής εναγόμενος να καταβάλει στον εξ αναγωγής ενάγοντα, οπότε η υπάρχουσα διαφορά θα μείνει σε βάρος του εναγομένου (στην κύρια αγωγή) και ενάγοντος (στην αγωγή εξ αναγωγής).

Από τη διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ προϋπόθεση της αναγωγής είναι ότι ο συνοφειλέτης ικανοποίησε τον ζημιωθέντα εν όλω ή εν μέρει, με καταβολή, συμψηφισμό ή άλλη παροχή με απαλλακτική ενέργεια. Η αναγωγή όμως μπορεί να ασκηθεί και πριν από την καταβολή μέσω του μηχανισμού της διάταξης του άρθρου 69 παρ. 1 περ. ε’ ΚΠολΔ.

Πρόστηση – Έννοια Ευθύνη Προστήσαντος Δεν απαιτείται να αναφέρεται η πρόστηση (1)

Σχέση προστήσεως υπάρχει όταν στο πλαίσιο υφισταμένης μεταξύ δύο προσώπων (φυσικών ή νομικών) δικαιοπρακτικής ή οποιασδήποτε άλλης βιοτικής σχέσεως, διαρκούς ή ευκαιριακής, το ένα από τα πρόσωπα αυτά (προστήσας) αναθέτει στον άλλο (προστηθέντα), με ή χωρίς αμοιβή, την εκτέλεση ορισμένης υπηρεσίας, υλικής ή νομικής φύσεως η οποία αποβλέπει στη διεκπεραίωση υποθέσεων και γενικότερα στην εξυπηρέτηση των επαγγελματικών, οικονομικών ή άλλων συμφερόντων του πρώτου και κατά την οποία ο δεύτερος υπόκειται στον έλεγχο ή έστω στις γενικές οδηγίες και εντολές ή μόνο στην επίβλεψη του πρώτου. Ο παραχωρήσας ή εμπιστευθείς την οδήγηση κάτοχος ή ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου χαρακτηρίζεται ως προστήσας, κατά την έννοια της ΑΚ 922. Σχέση εξάλλου προστήσεως υπάρχει και στην περίπτωση που στο δικόγραφο της αγωγής δεν χρησιμοποιείται ρητώς η λέξη “πρόστηση”,όμως παρατίθενται όλα τα πραγματικά περιστατικά, που τη συγκροτούν και την εξειδικεύουν. Η διάταξη θεσπίζει γνήσια αντικειμενική ευθύνη του προστήσαντος, δηλαδή ευθύνη ανεξάρτητη από ίδιο πταίσμα του προστήσαντος.
Σχόλια – Παρατηρήσεις

1.Πρόστηση – Έννοια

Για το ορισμένο της αγωγής πρέπει να εκτίθενται στην αγωγή με σαφήνεια τα στοιχεία που πληρούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Αν τέτοιο στοιχείο αποτελεί μία νομική έννοια, όπως είναι η πρόστηση, τότε, σύμφωνα με την ισχύουσα στο χώρο του ελληνικού δικονομικού δικαίου θεωρία του συγκεκριμένου προσδιορισμού ή της λειτουργίας του κανόνα δικαίου, δεν απαιτείται λεπτομερής αναφορά και ανάλυση των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της εν λόγω νομικής έννοιας, αλλά αρκεί να εκτίθενται εκείνα τα βασικά περιστατικά, που επιτρέπουν στο μεν δικαστήριο να ελέγξει αν πληρούται η νομική έννοια, στον δε εναγόμενο να αμυνθεί αποτελεσματικώς. Τυχόν εκδοχή για εξαντλητική εξειδίκευση των ουσιωδών γεγονότων, που συνθέτουν τη νομική έννοια, θα υπερέβαινετην υπηρετούμενη συναφώς ανάγκη διασφαλίσεως, αφενός, της άμυνας του εναγομένου και αφετέρου, της δυνατότητας δικαστικού ελέγχου του νόμω βασίμου της αγωγής. Η συγκεκριμενοποίηση των αναφερομένων στην αγωγή βασικών γνωρισμάτων της νομικής έννοιας μπορεί να γίνει με βάση τα ειδικότερα περιστατικά που προκύπτουν από την αποδεικτική διαδικασία, έστω και αν αυτά δεν τα έχει επικαλεσθεί ο ενάγων. ΑΠ 1966/2008, ΕΣυγκΔ, 2009/306.

Η σχέση της πρόστησης δεν είναι απαραίτητο να στηρίζεται σε δικαιοπραξία ή σύμβαση με την στενή έννοια του όρου. Μπορεί να στηρίζεται σε σχέση καθαρώς πραγματική ή σε σχέση φιλική ή συγγενική και τέτοια υπάρχει όταν ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος του αυτοκινήτου εμπιστεύεται την οδήγησή του σε φίλο του ή ο πατέρας στο γιό του. Για το ορισμένο της αγωγής δεν είναι αναγκαίο να αναφέρονται οι κατ΄ιδίαν περιστάσεις, που συνθέτουν την έννοια της πρόστησης. ΑΠ.96/2003, ΕΣυγκΔ, 2005/139.

Ο ισχυρισμός περί προστήσεως προβάλλεται πρωτοδίκως. Απαράδεκτος όταν προβάλλεται το πρώτον στην κατ΄έφεση δίκη (άρθρ. 525, 527 ΚΠολΔ), διότι έτσι μεταβάλλεται η βάση της αγωγής. ΑΠ.204/2016, ΕΣυγκΔ 2016/78

Δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται ρητά στο δικόγραφο της αγωγής η λέξη πρόστηση, πρέπει όμως να αναφέρονται όλα τα πραγματικά περιστατικά που τη συγκροτούν και την εξειδικεύουν, όπως τούτο συμβαίνει όταν στην αγωγή παρατίθεται ότι ο επιβαίνων στο ζημιογόνο αυτοκίνητο ως συνοδηγός ιδιοκτήτης του για οποιοδήποτε λόγο εμπιστεύεται και παραχωρεί την οδήγησή του σε άλλο πρόσωπο προς εκτέλεση συγκεκριμένης διαδρομής. Μον.Εφ.Θεσ. 45/2016, ΕΣυγκΔ 2016/521.

Διαβάστε περισσότερα στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου

Κοινοποιήστε το άρθροShare on FacebookShare on LinkedIn

Ειδήσεις από τα συνεργαζόμενα site

Insuranceworld.gr

Sofokleousin.gr

Ροή ειδήσεων

Άποψη

Τα σεμινάρια μας

Δηλώστε συμμετοχή για ένα από τα επόμενα σεμινάρια

Θέμα:

Ημερομηνία διεξαγωγής

01/01/1970 /

Τόπος:

Εισηγητής /

Κόστος /

Θέμα:

Ημερομηνία διεξαγωγής

01/01/1970 /

Τόπος:

Εισηγητής /

Κόστος /

Τα νέα των ασφαλιστικών εταιριών

Τα νέα των συλλόγων

Αθήνα
Ένωση Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κρήτης Σύνδεσμος Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών Χανίων Σύλλογος Διαμεσολαβούντων στην Ιδιωτική Ασφαλιση Δωδεκανήσου Ένωση επαγγελματιών ασφαλιστών Νοτιοδυτικής Ελλάδος Σύλλογος Διαμεσολαβητών Ασφαλειών Μαγνησίας Ένωση Ασφαλιστικών Πρακτόρων Κεντρικής Ελλάδος Ένωση Ασφαλιστικών Πρακτόρων & Ασφαλιστικών Συμβούλων Ν.Ιωαννίνων Σωματείο ασφαλιστικών Πρακτόρων Δυτικής Μακεδονίας Σύνδεσμος Διαμεσολαβούντων Ασφαλιστικών Εργασιών Σύνδεσμος Ανεξάρτητων Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών Ν.Σερρών Ένωση Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας
Αθήνα